Το καρότο που χάθηκε

Πέρασαν 2 ώρες που έχω ανοιχτό το livestream από την Μαδρίτη και κάθε λίγο που χτυπάει μια καμπάνα μου έρχεται η φράση της ημέρας: παμ’ πλατεία?

Πριν λίγους μήνες και ενώ ο Mubarak ήταν με τα, πολλά του, παπούτσια στο χέρι η πρόταση είχε ξαναπέσει στο τραπέζι. Η απόσταση τότε μεταξύ της πλατείας Tahrir και της πλατείας Συντάγματος φαινόταν τεράστια. Τα καλέσματα υπεραισιόδοξα και από τελείως λάθος κατευθύνσεις. Τίποτα δεν φαινόταν σωστό.  Πλέον που το ερώτημα είναι πόσο απέχει η Puerta del Sol από το κέντρο της Αθήνας… πάμε για άλλη μια έκπληξη?

Μιλώντας για εκπλήξεις είχαμε αρκετές, δεν μπορώ να πω. Από τον Δεκέμβριο του ’08 μέχρι την Τυνησία την Αίγυπτο και τώρα την Μαδρίτη πλέον μόνο να στοιχηματίσεις που θα είναι το επόμενο surprise party μπορείς. Η μεγαλύτερη από όλες όμως δεν είναι τόσο για τα γεγονότα ή την όποια κατάληξη τους, αλλά για αυτούς που τα πραγματοποιούν.

Και στο μεγαλύτερο ποσοστό τους δεν είναι άλλοι από την δική μου γενιά. Ξέρετε, αυτή του Warcraft, των Starbucks, του Lost και του Harry potter? Αυτή που έλιωνε στα pc κάθε μέρα, οι αδιάφοροι, που δεν είχε ένα Woodstock να επιδείξει ούτε καν ένα rave party της προκοπής. Δεν έζησε πολέμους δικτατορίες, τίποτα.. Αυτή που δεν γέμιζε το μάτι κανενός. Ούτε και το δικό μου μέχρι το ’08 οφείλω να ομολογήσω.

Big news everyone από εκεί που δεν το περιμένεις συνήθως σου έρχεται. Το κλασικό παράδειγμα υποεκτίμησης του αντίπαλου ίσως αποκτήσει νέο κεφάλαιο. Κάτι το οποίο δεν έκαναν με τους προηγουμένους από μας. Tους διέφθειραν, τους οργάνωσαν και τους απογοήτευσαν. Αφού βόλεψαν όσους μπορούσαν στο δημόσιο, τους φούσκωσαν τις κοιλιές με δανικά και υποσχεθήκαν ότι το party θα συνεχιστεί. Αλλά ο βασικότερος λόγος που τους κρατούσαν από τα παπάρια είναι ότι έδιναν απλόχερα ελπίδα.

Φυσικά δεν ήταν άλλη από το παλιό γνωστό κυνηγητικό καρότο  που στην διάρκεια αυτού του αιώνα έπαιζε όπου και να κοίταζες… don’t worry θα γίνεις και συ πλούσιος. Πόσες ζωές χάθηκαν κυνηγώντας το καρότο? Πόσος χρόνος? Από το χρηματιστήριο στο joker που είχε πάντα 10 εβδομάδες jakpot τα Χριστούγεννα το καρότο ήταν πάντα εκεί… μέχρι που ξαφνικά, για κάποιους, όχι μόνο είχε φαγωθεί αλλά και πρέπει να πληρωθεί πίσω .

Ποιος χρωστά περισσότερο και ποιος λιγότερο είναι η μεγάλη κουβέντα των καιρών η οποία ως συνήθως δεν έχει ουσία. Η ουσία είναι ότι το καρότο αγνοείται και μαζί του η μοναδική ελπίδα μιας ολόκληρης γενιάς που τα χαρακτηριστικά της είναι πρωτόγνωρα στην ιστορία.

Είναι αυτοί που έχουν για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου γένους απεριόριστη και αφιλτράριστη πρόσβαση σε κάθε πληροφορία. Αυτοί που μπορούν να απολαύσουν ότι τους ευχαριστεί εδώ και τώρα.  Μπορούν να επικοινωνήσουν με οποιονδήποτε οπουδήποτε χωρίς κανένα κόστος. Στην μια σελίδα τα νέα από την Λιβύη και στην άλλη live τι παίζει στην Μαδρίτη. Αναρωτιέμαι πραγματικά αν κάποιοι μετανιώνουν για την προτροπή: μάθε παιδί μου αυτό το διαβολομηχανημα θα είναι χρειαστεί στο βιογραφικό σου. Σίγουρα πάντως ο Mubarak και ο Ben Ali θα έδιναν και το δεξί τους μάτι για να μην πάει προς τα εκεί το internet αν είχαν μια δεύτερη ευκαιρία…και φυσικά απλά θα το έχαναν.

Δεν είναι για γέλια όπως δεν είναι τυχαίο ότι η αναγέννηση ακολούθησε το τυπογραφείο του Γουτεμβέργιου. Η τεχνολογία ήταν πάντα εδώ για να βοηθήσει τον άνθρωπο, να του καλύψει τις ανάγκες. Δεν ήταν ποτέ καλή ή κακή, απλά ένα εργαλείο. Και ένα εργαλείο που βοηθάει στην μετάδοση της πληροφορίας και την οργάνωση, χωρίς τους γαμoμεσάζοντες καθοδηγητές , μιας γενιάς που έχασε την ψεύτικη ελπίδα της είναι ένα απίστευτο όπλο. Ένας παράγοντας αλλαγής. Το μόνο που λείπει είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι.

Στην Αργεντινή ήταν το Corralito, πλαφόν στις ημερήσιες αναλήψεις, στην Τυνησία χρειάστηκε ένας άνθρωπος να βάλει φωτιά στο κορμί του, ξεφτιλισμένος από τους μπάτσους που του έτυχαν, μια φωτιά που επεκτάθηκε σε μια ήπειρο και τώρα ίσως περνά στην επόμενη. Αν αντέξουν και καταφέρουν κάτι οι Ισπανοί, δεν θα εξαπλωθεί στην Ευρώπη?
Και η βασική ερώτηση: Το δικό μας αφού ξέρουμε ότι αργά η γρήγορα θα το κάνει, χρειάζεται να ξεχειλίσει?

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Facebook 20/5/2011